قائم آل محمد صلى اللَّه عليه و إله است بنا برين مراد از طامة الكبرى خروج حضرت امير المؤمنين عليه السّلام است در زمان رجعت يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسانُ ما سَعى ظرف جملهء سابقه است يعنى پس چون بيايد حادثهء عظيمه در روزى كه ياد آورد آدمى آنچه را كه به عمل آورده از خيرات و شرور وَ بُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِمَنْ يَرى و حاضر گردانيده شود دوزخ براى هر كسى كه ببيند يعنى به مرتبهء آشكارا گردد كه هر كسى كه از اهل رؤيت باشد آن را مشاهده كند فَأَمَّا مَنْ طَغى جواب فَإِذا جاءَتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرى است يعنى هر گاه بيايد حادثهء كبرى پس آن كسى كه طغيان كرده و از حدود الهى در گذشته وَ آثَرَ الْحَياةَ الدُّنْيا و اختيار كرده زندگانى دنيا و مستلذات آن را و بدينجهت مستعد آخرت نشده كار آن جهان نكرده باشد فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِيَ الْمَأْوى بدرستى كه دوزخ جايگاه اوست و ضمير هى ضمير فصلست وَ أَمَّا مَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ و اما آن كس كه بترسد مقام سؤال پروردگار خود را از آنچه واجبست برو وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوى و باز داشته باشد نفس امارهء خود را از خواهشهاى ناشايسته فَإِنَّ الْجَنَّةَ پس بدرستى كه بهشت هِيَ الْمَأْوى آن آرامگاه او است . و بعد از تهديد و وعيد خطاب به پيغمبر خود صلى اللَّه عليه و إله كرده ميفرمايد كه : [ سوره النازعات ( 79 ) : آيات 42 تا 46 ] يَسْئَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْساها ( 42 ) فِيمَ أَنْتَ مِنْ ذِكْراها ( 43 ) إِلى رَبِّكَ مُنْتَهاها ( 44 ) إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَخْشاها ( 45 ) كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَها لَمْ يَلْبَثُوا إِلاَّ عَشِيَّةً أَوْ ضُحاها ( 46 ) يَسْئَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ مىپرسند تو را اى محمد از روز قيامت أَيَّانَ مُرْساها كى باشد قيام آن چنانچه وصف ميكنى فِيمَ أَنْتَ اى فى اى شىء انت مِنْ ذِكْراها استفهام براى نفى است اى لست انت فى شىء من علمها يعنى نيستى تو در چيزى از ياد كردن آن و دانستن آن و مراد اينست كه علم تو محيط بوقت اقامت قيامت نيست تا تو